Tweetaligheid In België

Gisteren was ik tijdens het “Twitteren” op een artikel gebotst van de krant  “La Libre Belgique”. Er was blijkbaar een probleem met de taal gesproken tussen politie en een automobilist. De automobilist moet naar ik begrijp nogal brutaal de politie gewezen hebben dat hij in het Frans wenste aangesproken te worden waarop de politie een grondige controle uitvoerde op papieren en voertuig.

Dat voorval gaf weer eens aan hoe Franstaligen over het Nederlands denken. Voor velen is het Nederlands geen officiële taal van België. Is het Nederlands een last eerder dan een hulp.

Zo herinnerde ik me opnieuw de tijd dat ik solliciteerde om een opleiding voor officier te volgen in het leger. 

Even het verhaal:

Mijn middelbare opleiding deed ik in de Technische school van de Luchtmacht te Safraanberg – Sint Truiden. Deze vierjarige opleiding was zowel voor Nederlands- als Franstaligen. Wij kwamen goed overeen met elkaar met dien verstande dat we met Franstaligen steeds Frans spraken, zij spraken immers geen Nederlands.

Bij het Examen voor officier, het examen A, waren ook die Franstalige collega’s aanwezig om deel te nemen. Resultaat van het examen: ik was niet weerhouden, gebuisd voor Frans! Mijn Franstalige vrienden werden wel toegelaten, ze waren geslaagd, ook voor Nederlands, ongelooflijk maar waar. 

Toegegeven, ik heb dat nooit volledig kunnen vergeten. Steeds vond ik dat oneerlijk en een bewijs dat Nederlandstaligen als tweederangsburgers gezien werden door de Francofone medeburger.

Ja, ik heb al wat ouderdom, dat de bevelen in het Frans gegeven werden was nog niet zo erg, ook niet het laconisch roepen “pour les Flamand la même chose”. Het verschil in waardering tussen mijn Frans en hun gebrek aan Nederlands kennis was dat des te meer.

Nu, uiteindelijk ben ik nog tevreden dat ik niet slaagde in het examen, dat gaf me de kans om de kansen te grijpen die ik greep en een geslaagde carrière uit te bouwen. Enkel denk ik er weer aan bij het lezen van artikels als in La Libre…

schipperen voor Channel Sailing met ALD automotive leasing

Schipperen voor Channel Sailing

Z

aterdag 28 september, Annemie van Channel Sailing had me gevraagd om vandaag te schipperen op de Musette, een Beneteau Oceanis 37 van 2010, het was een teambuildingsdag voor medewerkers van ALD-Luxemburg. Er waren 59 deelnemers die konden kiezen tussen verschillende activiteiten op of rond het water. Zo kon men kiezen om met een snelle RIB te varen alsook zeilen was een optie. 14 personen hadden voor een zeiltocht gekozen. Ze werden verdeeld in 2 groepen van 7 over 2 boten. De andere zeilboot was de Tyfoon, ook een 37 voeter Oceanis maar de schipper is ook de eigenaar dus deze boot is zeker in een betere staat, zowel qua zeilen als qua romp.

De bedoeling van de dag was ’s ochtends een kleine initiatie te geven over zeilen en behandelen van de boot en in de namiddag een kleine challenge, een race te organiseren tussen de 2 boten.

Bij de ochtend sessie waren 3 van de 7 opvarenden reeds goed zeeziek en voederden de vissen “volmondig”.

Daarom schoten er na het middageten in de Chalet Alberta van het RBSC slechts vier zeilers over. Samen met de schipper waren wij dus nog met 5. De andere boot was voltallig. De Tyfoonmatrozen waren zegezeker, ze zouden ons eens een lesje leren. Ook de schipper Frank daagde ons al uit vóór de start en zei dat we er niet moesten aan beginnen, we hadden toch geen kans. Ik beaamde zijn uitspraak, hij had toch de betere boot. Maar heimelijk wilde ik het toch proberen, ik laat me niet zomaar naar de slachtbank leiden.

Bij het buitenvaren mochten we de voorhaven niet uit, er stonden drie rode lichten op het oude havenhoofd, oorzaak was de uitvaart van een grote boot. De Tyfoon stond al met volledige zeilgarderobe, grootzeil en genua, volledig klaar om er vandoor te gaan. Wij hadden enkel grootzeil staan, de genua nog opgerold om beter te kunnen manoeuvreren  Hier zag ik onze kans, de tyfoon vloog van links naar rechts in de voorhaven op volle zeil. Ik droeg mijn crew op de snelheid en plaats zo te regelen dat we op het moment dat we groen zouden krijgen we zo dicht mogelijk bij het oude havenhoofd zouden zijn om zoveel mogelijk voorsprong te nemen. Door goed te kijken hoe de grote Autoboot uit de Vandammesluis vorderde konden we precies inschatten wanneer het groen zou worden en zo verliep het ook : we waren net bij het havenhoofd als er door de port control groen licht werd gegeven.

We ontrolden onze Genua en onze boot schoot weg, zeilen trimmen en de boot mooi op koers houden was de boodschap. De 4 Beaufort wind stuwde ons met 8 knopen en méér vooruit. De bemanning was zeer gemotiveerd de Tyfoon lag een heel eind achter. Toen wist ik het al: dit mochten we niet meer uit handen geven. Als we ons best deden kon de zelfs betere Tyfoon ons niet meer pakken. Bij onze ploeg was de stuurman zeer verbeten, hij volgde mijn raad en instructie zeer goed op en wilde zijn collega’s laten zien dat we het niet zomaar zouden afgeven. Hij stuurde onze boot perfect!

De Tyfoon liep ons wel een weinig in maar zeker niet genoeg om ons voorbij te lopen. Ze zaten met meer man, allemaal benen over boord om de boot zo recht mogelijk te varen, een voordeel door met meer aan boord te zijn.

Bij het ronden van de MOW3 meetpaal hadden we nog steeds een mooie voorsprong. Nu terug naar de haven, de finishlijn. Ook de Tyfoon ronde de paal mooi maar toen leken wij afstand te nemen, we liepen van hun weg…

Bij het bereiken van de finishlijn waren we dolblij, de underdog had het gehaald.  De snoevers van de Tyfoon hadden het moeten afleggen tegen ons.

Onze bemanning was moe maar o zo voldaan. Ze hadden het vuur voor het zeilen in mij gezien en ik had ze ook voor een stuk besmet. Ze waren door het dolle heen. Armzwaaiend lieten we de concurrentie zien dat we gewonnen hadden waarop de Tyfoon de steven keerde en terug in zee trok, ze gaven hun verlies toe en wilden zelfs niet tot de finish doorvaren…

De Vlaamse Havendag 2013

Zeebrugge Havendag 2013

Z

ondag 22 september 2013. Vroeg opstaan want we willen naar de havendag in Zeebrugge. Ik zou graag ook graag de Formule 1 race te Singapore volgen op Vier. We zien wel wanneer we terug thuis zijn…

Ciabatta ’s gebakken, ontbijten, douchen. De zondagse routine blijft bestaan! Tegen half tien vertrekken we richting zee.

We parkeren de auto bij de Westhinder Marina van Channel Sailing. Als schipper bij Channel Sailing kunnen we daar altijd binnen als we naar het toilet moeten.

De dag voordien hadden we al een lijst gemaakt van de bedrijven en diensten die we wilden bezoeken. Met de afgedrukte gids gaan we op stap. Eerste halte is de uitkijkpost van de haven. We dachten een hoge uitkijkpost te vinden maar het was heel wat minder, er stond een klassieke container met een trap. Je kon dus bovenop de container staan. Helaas zag je op die hoogte niet meer dan op de begane grond want er lagen 2 cruiseschepen aangemeerd. Op naar de volgende bezienswaardigheid : Het hoofdgebouw van de Van Damme sluis waar ook de verschillende havendiensten een onderkomen hadden. Graag zag ik de plaats waar de “port control” zat, de ploeg die alle verkeer in en rond de haven in de gaten houdt. Ze zorgen voor vlotte en veilige bewegingen van alle vaartuigen, groot en klein.  Aangekomen aan de toegangspoort van het MBZ-gebouw worden we door een wachter tegen gehouden. We moesten een groen armbandje hebben om binnen te mogen in het gebouw. Daar waren we niet mee akkoord. Op de infobrochure, die we gelukkig bij hadden stond duidelijk op dat de toegang gratis en vrij was. Aandringen hielp niet.  We werden niet binnengelaten. Het groene bandje moesten we halen bij de infobalie bij de visveiling!

We wisten dat er ook bussen rond reden en er kwam net een af. Hij nam ons mee naar de visveiling, het centrale punt van de havendag.

Daar gingen we direct naar de infobalie om ons bandje te vragen. We kregen te horen dat we geen bandje nodig hadden, we moesten gewoon met de bus naar het MBZ rijden en daar kon men het gebouw bezoeken.

De Havendag was dus zeer “professioneel” geregeld. De verschillende diensten gaven tegenstrijdige informatie. Wat we zelf doen, doen we beter (niet) dacht ik even.

Wij dus naar de bushalte waar we de eerste de beste bus namen. Blijkbaar zaten we op de pendeldienst die het westelijke deel van de haven bezocht. Het MBZ zat in de oostelijke toer. Daar moesten we een andere bus nemen. Goed we zitten toch op de bus, dus doen we eerst dit deel van de haven. P&O en PSA bezocht, en veel bijgeleerd over de containerbehandeling.

Bij de terugrit kon men uitstappen bij Artes en daar in een mand door een kraan 30m hoog getrokken worden en een 360° overzicht krijgen over de haven. Prachtig zicht, de kraan draaide langzaam helemaal rond en terug zodat je alles goed kon zien met uitleg door een ervaren medewerker van Artes.

Daarna kon je met een ponton van hetzelfde bedrijf een rondvaart in het dok meemaken: tof!

Het ponton bracht ons terug bij de visveiling. Het was ondertussen reeds 3 uur. De verzamelplaats was nu overvol, er stonden grote groepen te wachten om de bus te nemen. Er waren veel te weinig bussen om de verplaatsingen vlot te doen verlopen. Dan maar te voet naar de auto gaan en huiswaarts te rijden. Tjoeleke was ook al wat vermoeid van dat wandelen, we hadden er al wat kilometers op zitten.

Zonder het MBZ te zien zijn we dan maar terugereden.

Vettel heeft de formule 1 Singapore 2013 gewonnen! Prachtige prestatie.

vrijwilligerswerk

Vrijwilligerswerk

V

andaag heb ik mijn eerste dag vrijwilligerswerk er op zitten. Bijna een jaar terug stuurde ik een mail naar de directie van het psychiatrisch ziekenhuis Onze Lieve Vrouw om me aan te bieden als vrijwilliger. Nu pas kreeg ik antwoord. Samen met uitgebreide excuses, er was iets fout met de wijze van doorsturen van gegevens waardoor mijn voorstel niet bij de betreffende dienst was terecht gekomen, kreeg ik een uitnodiging om eens te komen praten.

Vorige week had ik een gesprek met Berlinde Clicteur de vrijwilligerscoördinator, ze zou mij opnieuw uitnodigen als ze een zicht had bij welke dienst ik zou kunnen helpen. Voorbije maandag 16 september moest Greet De Groote een rondleiding geven aan een groep van Femma (vroeger de KAV). Daar mocht ik mee de rondgang van de kliniek maken met de voorstelling van de verschillende diensten in de kliniek.

Daar is ook de afspraak gemaakt om vandaag donderdag 19 september ’13 mijn eerste interventie te verwezelijken. Met een groep van 12, 3 begeleiders en 9 patiënten, hebben we een stadsspel gedaan. Met een instructie blad moesten de patiënten een aantal vragen beantwoorden op verschillende plaatsen in de stad. Zo hebben we met de bus van het station naar de Kruispoort gereden, daar de kringloopwinkel bezocht, waar de patiënten de openingsuren moesten zoeken en de verschillende specialisaties van het kringloopcentrum.

Een van de patiënten was moeilijk te been en hij zat in een rolstoel. Om de last wat te verdelen heb ik ook geruime tijd de rolstoel geduwd. Hier kon ik vaststellen hoe slecht de voetpaden van de binnenstad Brugge er bij liggen: putten, grote voegen, palen en andere obstructies verhinderden vlot stappen. Bij elke oversteek van een straat was het kunst en vliegwerk om de rolstoel patiënt aan de overzijde te krijgen. Door het ontbreken van hellende vlakken was het telkens een gesleur van jewelste. Bedankt stad Brugge voor deze attracties, het is als een hindernissen parcours in het pretpark.

Nog verschillende punten met telkens een of meerdere opdrachten dienden vervuld te worden. Om tegen 17 uur terug in de kliniek aan te komen.

Moe maar tevreden van mijn eerste dag vrijwilligers werk ben ik naar huis gereden. Vanaf nu zal ik elke donderdag een halve dag iets gaan doen in het psychiatrisch ziekenhuis Onze Lieve Vrouw – Brugge. 

Sterren eetfestijn bij Schatteman - Hertsberge

Vandaag was het opnieuw een hoogdag voor ons, we hadden ons opnieuw ingeschreven op de sterren-restodays, dat is een dag waarop je voor een prijsje in een sterren restaurant kan gaan eten. De restaurants die geselecteerd worden moeten minstens 15 op 20 hebben bij de Gault-Milau gids of 1, 2 of 3 sterren hebben bij de Michelin gids. In West Vlaanderen waren er een vijftal restaurants waaruit we een keuze konden maken.  Daar was ook de Zeno bij die we vorig jaar zo leerden kennen. Nu ging onze keuze naar een restaurant waar we nog nooit van hoorden: Schatteman te Hertsberge. Om eerlijk te zijn, de naam sprak ons niet erg aan, veel liever horen we een naam die de geest doet dromen. Dat doet Schatteman dus niet!

Toen we ernaar toe reden vanuit Brugge zagen we reeds dat het kader waar het restaurant zich bevond uitzonderlijk mooi was, een bosrijk gebied verkaveld in dreven die na een lekker maal uitnodigden om te wandelen en zo invloed van spijs en drank te verdoezelen.

In het salon kregen we bij onze zuivere Chardonnay Champagne een overvloed aan amuse-gueules, zeker zo’n 5 verschillende smaak-knetterende niemendalletjes. Zonder grote tussenpauzen werden we bediend van kleine kunstwerkjes zowel culinair als qua uitzicht.

Het drie gangen menu hadden we nog uitgebreid door een gang met morieljes bij te nemen. Zowel Christine als ikzelf hebben ons dat niet beklaagd, elke gang was weer een wonder van verfijning in smaak en beeld. Dit was het moment dat Christine de vergelijking maakte met ons bezoek aan Hertog Jan, het driesterren restaurant in ons eigenste Brugge. De smaken hier waren voller, subtieler én verscheidener dan bij Gert De Mangeleer. Was de smaak van het driesterren restaurant al wat verweerd door de tijd? Wie zal het zeggen, in elk geval beleefden we een subliem moment, ook de afsluitende kaastafel en de versnaperingen bij de koffie waren telkens schitterend.

Van de Gault-Milau gids kregen ze een 15 op 20, van ons een zeer gemeende dank u voor de verwenmiddag…

Een korte wandeling in de omgeving verlengden nog even het geluksgevoel waarop we bevredigd huiswaarts keerden. Bedankt familie Schatteman!

Met de camper naar La Rochelle

Maandag15 april vertrekken we waarschijnlijk naar La Rochelle in Frankrijk. Onze eerste reis dit jaar. Eindelijk... De koude heeft ons te lang in haar greep gehouden. We werden er moedeloos van. Eerst zouden we in februari naar Spanje reizen maar door allerlei omstandigheden was het er niet van gekomen. Dan was er Hilde die een eigendom wilden verwerven en op mij rekenden om de technische staat van de appartementen te bekijken. Dan was er ook de paasvakantie waarbij we samen met onze kleinzoon een minicruise wilden doen van Amsterdam Nederland naar Newcastle UK.
Dat ligt nu achter ons en heerst er hier thuis een gezellige spanning om toch zo weinig mogelijk te vergeten op de reis. Het excel bestand met boodschappenlijst wordt geactualiseerd, de stapelbakkn gevuld. De reisweg nog eens bekeken en op zondagnamiddag wordt de camper geladen.
Op zaterdag haalden we de camper uit zijn winterslaap. Water tanken, gasflessen aankoppelen koelkast reinigen en inschakelen...
Eindelijk weer de vrijheid... we zijn er klaar voor!

Waar muziek toe in staat is...

Daarnet stootte ik per toeval op een filmpje over een jongen die stottert, tot hij moet zingen, dan loopt alles vlot. Mooi om zien hoe passie mensen over de drempel kan krijgen...

kijk mee!

Mini Cruise naar Newcastle UK

 Net terug van onze mini trip naar Newcastle in het Verenigd Koninkrijk, samen met onze kleinzoon Louis hebben Christine en ik 3 toffe dagen gehad. Ondanks mijn verkoudheid die wel wat de pret kwam storen hebben we ons rot geamuseerd.

Zondag waren we goed op tijd in Antwerpen bij Jonas, Kathleen en Liz om daar Louis op te halen. Na een lekkere koffie en de laatste afspraken vertrokken we spoorslags naar IJmuiden. Naar mijn gewoonte waren we goed op tijd in de haven. We hadden geluk met de parkeerplaats, net bij de ingang was een plaatsje vrij op de straat. Het was dichter dan moesten we op de parking van DFDS staan. Het was rond 15 u dat we toekwamen. De check-in konden we al doen maar de boarding kon pas vanaf 15:30. Op mijn voorstel om nog eens in de haven rond te lopen kwam er een negatief antwoord van Louis, laat ons al binnen gaan, en wachten op de boarding hij kon niet snel genoeg op de boot zitten. We waren dus bij de eersten aan boord. Snel naar onze “Commodore” hut op “floor 9”.

Na het uitpakken snel de boot gaan verkennen, het kon niet snel genoeg.

De boot vertrok rond 17:30 en om 18:15 zaten we al samen aan tafel in de 7 Sea's restaurant voor een buffet avondmaal te verorberen. Lekker eten, wisten we nog van vorige minicruise. Zeker vergeleken met het Steakhouse. Dat stijver maar niet lekkerder was...

Maandag kregen we een uitgebreid ontbijt buffet, in de prijs van de commodore hut inbegrepen, om snel daar na in Newcastle aan te meren. Na een trage incheck in “the UK” met de bus naar het centraal station in Newcastle. Vandaar te voet naar het Discovery museum. Tot 16 u hebben we daar de benen van onder ons lijf gelopen dat we blij waren terug naar de boot te kunnen. Om klokslag 17:30 vertrokken we terug richting Amsterdam, zo stond het aangegeven bij de Check-in. Heel wat sjieker dan IJmuiden natuurlijk...

Lekker eten, casino en speeltjes allerhande maakten de avond korter.

Dinsdagmorgen, Na een koninklijk ontbijt kwamen we heel wat vroeger aan dan voorzien, waarschijnlijk hadden we wind en stroming mee zodat we een 2 uur kortere reis hadden dan de voorspelde tijd.

Een vlotte terugreis liet ons Louis bij een tevreden moeder afzetten. Wegens mijn verkoudheid vonden we het toch raadzaam niet nog eens te gaan eten maar naar huis te rijden. Hilde & Bojan hadden ook een zware verkoudheid, annex griep in de aanbieding.

Moe maar tevreden kijken we op een geslaagde minitrip terug, Louis wilde reeds boeken voor de zomer... Toch nog even afwachten!

Mini cruise met onze kleinzoon, Louis.

Zondag vertrekken we met Louis op minicruise naar Newcastle in het Verenigd Koninkrijk. Zowel Louis als wijzelf hebben er echt zin in. Met de regelmaat van de klok krijgen we sms en mail toegestuurd met vragen hoe moet dat wanneer is dit of dat... Allemaal tekenen dat hij er echt naar uitkijkt. Nu al ben ik zeker dat we een leuke tijd tegemoet gaan, het relaas volgt later...

Flanders Solar is een snertbedrijf!

Op dagen als vandaag baal ik van Flanders Solar. Dat bedrijf heeft in 2009 zonnepanelen op ons dak geplaatst. Van zodra ze ook de datalogger (is een soort volgsysteem van de goede werking van de zonnepanelen) hadden geplaatst zag ik dat de omvormer te zwak was. Op koude zonnige dagen bleek de omvormer te pieken op 2739 W waarbij je kon zien aan de grafiek dat de panelen meer kunnen produceren. Zo ook vandaag, het is koud maar zonnig buiten, ideaal voor de productie van zonne-energie. Verschillende keren drong ik aan om een sterkere omvormer te plaatsen. Voor hen is dat niet zo erg, ze kunnen de omvormer op een volgend project gebruiken waar er een kleinere installatie staat. Maar ze hielden het been stijf en weigerden de omvormer te vervangen. Ja vandaag voel ik me weer gefopt door Flanders Solar…

hier zie je het duidelijk de kurve is volledig afgetopt door te zwakke omvormer...

An Lehouck, een 1 april grap

Maandag was het 1 april, de verjaardag van An Lehouck, onze nicht. We stuurden haar een sms-je om haar een gelukkige verjaardag te wensen (een oude aprilgrap). We kregen een antwoord van An om te bedanken. ze zaten in Berlijn, Duitsland. Dat was genoeg voor ons om een aprilgrapje te starten. We antwoorden dat we ook in Berlijn waren en schreven Unter der Linde te verblijven. In de hoop dat ze zouden willen ons ontmoeten. Helaas we kregen een antwoord dat ze reeds onderweg naar huis waren. Hadden ze onze snode plannen door? Zijn ze er in gelopen of hebben zij ons een visje gebakken en waren ze helemaal niet in Duitsland?
Wie zal het zeggen...

moelleux au chocolat

Net als vorig jaar deden we mee aan de actie "Restodays". Hierbij krijgt men de kans om in een aantal deelnemende restaurants voor een zacht prijsje een lekker maal geserveerd te krijgen.

vorig jaar kon je al lezen dat we ontzettend goed gekozen hadden door naar het restaurant Zeno te gaan. Dit jaar kozen we opnieuw een restaurant in ons eigen Brugge, het werd het restaurant van het 5 sterren

Kempinski Hotel Dukes' Palace Brugge. In tegenstelling tot vorig jaar waren de "Restodays" in eind maart gepland in plaats van in juni. Dat hebben we wel gevoeld toen we met de fiets naar het zand reden. Bij een sterke noordoostenwind en 4°C is het heel wat minder dan de 24°C die we vorig jaar voorgeschoteld kregen. Hopelijk was dat geen voorteken van een minder goede beslissing. We kregen na een kleine amuse-gueule die bijna nergens naar smaakte een Florentijnse soep met lookschuim en een kwartel eitje (Florentine Soup with a foam of roasted Garlic). Een goede opwarmer bij het koude weer. Als hoofdschotel kregen we Mixed grill met frietjes, bearnaisesaus en een slaatje. Het dessert was een" moelleux au chocolat" met sorbet van appelsien en amaretto. alles werd afgesloten met een koffietje. De kwaliteit van het eten was goed zonder dat het haute cuisine werd, behalve de moelleux, die was perfect, lopend vanbinnen, naar echte chocolade smakend, geslaagd. Net als het weer was het dus wat minder. Voor de maaltijd 2 personen drie gangen menu met 2 glazen huiswijn, 1/2l spuitwater en 2 koffies betaalden we 71,5€
Op een punt was het beneden alle peil: de prijzen van de wijn waren weerzinwekkend hoog. De goedkoopste wijn lag voor een fles van 75cl al bij de 35€ en snel stegen de prijzen boven de 100€ per fles. we waren op onze hoede want we hadden op het internet al een bespreking gelezen van een bezoeker die dezelfde opmerking had gemaakt. We zijn dus niet zeker of we hier nog terug komen, met een overvloed van restaurants in Brugge moeten we niet voor de middelmaat gaan, we zoeken verder...

Aanleg balkonrotonde Stationsomgeving kant Sint-Michiels

Gisterenavond zijn we naar de vergadering gegaan waar men de aanleg van een balkonrotonde aan het station van Brugge uit de doeken deed. Een werk dat meerdere jaren zal duren voor het volledig afgewerkt is. Het is de bedoeling dat het autoverkeer volledig gescheiden wordt van de voetgangers en fietsers de zwakke weggebruikers. Een knappe presentatie met uitleg hoe de verschillende fasen van de werken zullen georganiseerd worden. Steeds legt men uit welke weg voetgangers, fietsers en auto's zullen moeten volgen gedurende de afwerkingsfasen. alle info vind je op de website van de stad Brugge

Branding raften en strandzeilen in Cadzand

De wekkerradio schalt, 7 uur opstaan voor een dagje strandactie. Om 9 uur zitten we in de camper richting Cadzand. Veel te vroeg maar de goesting is groot…
We hebben pas om 10:30 afspraak in Retranchement aan het Moio strandpaviljoen voor koffie en gebak. Hoewel ik liever de strandzeilwagen zou willen inspringen, moeten we toch nog even geduld hebben. Na de smulpartij krijgen we de verplichte uitleg, zo’n beetje als de veiligheidsvoorschriften op het vliegtuig, niemand luistert geboeid, iedereen wil erin vliegen. De Blokarts, zo heten onze strandwagens moeten we met twee delen, er zijn maar 6 karren voor 11 personen.
Er stonden op de wagens verschillende zeilen. Op sommige stonden 4m² zeil op andere 5m². Gelukkig had ik een groot zeil en meteen stoof ik weg. Snel had ik door dat je bij het vertrek het zeil goed los moest laten staan en bij het versnellen steeds de schoot meer aanhalen. Het gaf een fantastisch gevoel, terwijl menigeen problemen had om de kar in gang te krijgen scheerde ik over het natte zand, het water spatte hoog op als ik door het aflopende water reed.
Er was een parcours uitgestippeld met gevaren . Zo kon je halve wind tussen beide markeringen rijden. Omdat onze blokart een van de beste was deelden we onze machine met drie. We hebben dus elk zowat 20 minuten rond de pionnen gecirkeld.
Tevreden gingen we ons middagmaal nemen om daarna aan branding raften te doen. Met een raftingboot en 6 personen per boot vielen we de zee aan. Zonder kracht te gebruiken zouden we er niet komen. Het was peddelen met volle kracht om de eerste golven van de stevige branding aan te kunnen. Zeker omdat de krachtverdeling links en rechts van de boot niet gelijk was had ons vaartuigje steeds de neiging om naar links weg te draaien. Plots kwam er een extra grote golf die net vóór ons brak en oversloeg. Onze boot werd letterlijk opgetild en volledig overkop gegooid. Iedereen viel in het water en velen onder de boot. Suspense! Komt iedereen hier wel goed uit? Na enkele spannende momenten waar we door en op mekaar vielen of strompelden bleek iedereen ongedeerd.

smullen in Molkwerum

Van 3 tot 7 september genieten Christine en ik weer van een zeil weekje met Roger en Rik.
Al enkele dagen had ik voor het gezelschap gekookt en wilde toch ook eens lekker achterover leunen en genieten van eten en drinken zonder zelf in de weer te moeten zijn. Enkele dagen geleden waren we fietsend door Molkwar (Molkwerum voor niet Friezen) gereden en hadden een drankje gehad in restaurant 't Stasjons Kofjehùs. We hadden ook gevraagd of we de menukaart mochten zien en die was niet groot maar stond ons wel aan. Hier moeten we eens komen eten vond ook Christine.
Vandaag keerden we er terug.
We waren het al gewoon om vriendelijke Friezen te ontmoeten maar de vrouw des huizes was ongewoon vriendelijk en joviaal. Een praatje alsof we vrienden aan huis waren, geïnteresseerd zonder nieuwsgierig te zijn informeerde ze naar ons.
Het gezellige interieur hielp mee om ons volledig op ons gemak te voelen.
De gastvrouw zei ons dat er verse pladijs (scholletjes) en kabeljauw was moesten we daar zin in hebben. De carpaccio op de kaart smeekte me om genomen te worden, ik weerstond niet! De kabeljauw was mijn keuze voor de hoofdschotel. Beide schotels waren fijn, verzorgd en echte smaakbommen. Verse groentjes, broccoli een rabarbermoes en lekker gekruide gebakken aardappeltje begeleiden het mooie stuk kabeljauw. Een lekker ijsje met verse vruchten als dessert sloten het eetfestijn.
We kregen nog een lekkere Duitse kruidenlikeur: Killepitsch, van het huis als afsluiter. Een zeer geslaagde avond, dit was een avondje om in te kaderen met een 9 op 10 voor het restaurant hun adres vind je op deze site: http://www.stasjonskofjehus.nl
allen daarheen...

De Foto's

Het Medium...

Trees en Chris hadden Mia, Herman, Christine en mezelf uitgenodigd bij hun thuis om nog eens wat bij te praten. Om te vermijden dat Trees en Chris teveel werk aan ons bezoek zouden hebben stelden we voor om ergens iets te gaan eten. Ook Mia en Herman vonden dat goed dus wij naar Brasserie het klaverblad. Geen exotische naam die de originaliteit van de eigenaar zou verraden maar toch hebben we er lekker “a la carte” geluncht. Daarna reden we langs Tom’s nieuwe woonst en controleerden ook tuin en woning van Wim die vlakbij woont.
Daarna terug naar de Nijverheidsstraat 33 in Destelbergen want er moest nog heel wat afgebabbeld worden. Alle afwezige familieleden werden één voor één onder de loupe genomen. Bijna niemand ontsnapte eraan. Als alle levenden eraan waren gegaan kwamen de overledenen aan de beurt, Maurice en dan Jo… Mia vertelde dat ze eens een seance had meegemaakt om met de geest van Jo in contact te treden. Er werd met een omgekeerd glas dat over de tafel schoof “gecommuniceerd” met Jo. Daar kan ik helemaal niet in geloven. Wat er juist gebeurd weet ik niet maar dat het bedrog is staat voor mij als een paal boven water. Ik begon het in het belachelijke te trekken. Dat was voor Herman het moment om zijn rol te vervullen, hij tekende hoe het kwam dat het glas zo vlot over en weer kon lopen. Teken voor iedereen om eens goed te lachen en verder te genieten van een leuke middag. Een lekker avondmaal later vertrokken we weer naar Brugge nadat we Mia & Herman in Middelkerke hadden afgezet.

zeilwedstrijd met platbodems op het IJsselmeer, zaterdag 4 augustus :

Voor de kust van Stavoren was er een zeilwedstrijd gepland met platbodems. Wim Kortbeek had er ons attent op gemaakt. We zijn nog steeds op zeilvakantie in Warns vlakbij Stavoren, dus gaan we kijken. Met de fiets naar het IJsselmeer en een plaatsje gevonden op de dijk. We waren er rond 13u15 maar er was al heel wat volk aanwezig ondanks het feit dat de wedstrijd zelf maar rond 14u15 begon. We vonden een plaatsje tussen de Friezen en installeerden ons net gekochte vouwzeteltjes

knus naast elkaar.
Wim, Etienne en Johan waren nergens te zien. Ze waren gisteren met de zeilboot vertrokken van Warns naar Workum en zouden vandaag langs Stavoren komen om de wedstrijd te volgen. Plots zag ik Wim op het water, hij maakte zich klaar om door de sluis te gaan. Toen ze aan de wachtsteiger lagen ging ik hen begroeten. Leuk was dat want ook alle wedstrijdboten lagen voor de sluis vertrekkensklaar.

Eén voor één hesen ze de zeilen en vertrokken, zonder motor, opkruisend naar het IJsselmeer toe. Indrukwekkend!
Alle “Skûtsjes” vaarden op en neer om de windrichting en de golven te meten om zo de beste startpositie te vinden. Na het schot van “vertrek min 10 minuten” zag je ze al positie kiezen om zo goed mogelijk bij de startlijn te zijn bij het vertrek (maar er niet over want dan word je gediskwalificeerd!).

Eén voor één hesen ze de zeilen en vertrokken, zonder motor, opkruisend naar het IJsselmeer toe. Indrukwekkend!
Alle “Skûtsjes” vaarden op en neer om de windrichting en de golven te meten om zo de beste startpositie te vinden. Na het schot van “vertrek min 10 minuten” zag je ze al positie kiezen om zo goed mogelijk bij de startlijn te zijn bij het vertrek (maar er niet over want dan word je gediskwalificeerd!).
De wedstrijd was mooi begonnen, aan de overkant van het IJsselmeer hadden we al enkele flinke onweersbuien gezien maar wij bleven tot nu toe gespaard. Plots, de wedstrijd was al in een vaste plooi gevallen, 2/3 van de baan waren reeds afgelegd kregen wij onze portie van het onweer. Water werd met emmers over ons gegoten, we moesten vluchten, niet te houden. Alsof de politie ons met het waterkanon verjoeg van de dijk…
Als natte kiekens zijn we dan maar weer naar de camper gereden om ons te drogen, het einde van de wedstrijd was in het water gevallen, de wedstrijd zelf werd ook vervroegd afgeblazen wegens het onweer.
Toch hebben we een fantastische dag gehad, de foto’s zijn er als eeuwige getuigen…
Een lekkere barbecue met Christine, Wim, Johan, Etienne en ikzelf gaven de avond nog wat kleur…

Friesland die scone...

Sinds enkele dagen zijn we weer in Friesland. Nu we onze zeilboot hier in de jachthaven van "Marina Friesland" hebben liggen proberen we zoveel mogelijk hier te vertoeven. Daar zijn we tot nu toe niet rouwig om, alle dagen goed weer om de geplande activiteiten te kunnen doen, in een omgeving die zoals vandaag een Workumenaar ons zei:” het Walhalla van de watersporter”. Inderdaad, een Workumenaar, we fietsten vandaag zo’n 35 km bijeen, voor Tjoeleke een maximum.
We fietsten van Warns over Koudum en Heidenskip naar Workum om via Hindeloopen en Molkwerkum terug naar Warns te keren. De namen van de dorpjes alleen al doen je zin krijgen niet?
Dorpjes? Bij de Friezen moet je wel uitkijken, zo kwamen we enkele jaren geleden aan in Stavoren met onze zeilboot en zochten naar een winkel waar we petroleum konden kopen. Aan een voorbij lopende Stavorenaar vroegen we waar we ergens in het dorp petroleum zouden kunnen vinden…
De Stavorenaar zwaar op de teen getrapt antwoorde:” Dorp, dorp, Stavoren is een stad meneer!” en hij liep nors verder zonder enig ander antwoord…
Wind mee reden we richting Koudum waar we een lekkere Liefmans on the rocks voorgeschoteld kregen en daarna nog een Duvel bezworen met een ciabatta terwijl Tjoeleke zich aan de cake en cappuccino begaf. In ’t kort, weer een zalige dag in Tjoeleke ’s korte leven in Pensioen (ze is sinds 1 augustus 2012 officieel met pensioen).

zeilstage geven...

Donderdag en vrijdag 19 en 20 juli 2012 moest ik nog eens voor Channel Sailing een zeilstage geven. Eerlijk gezegd had ik er niet veel zin in. De jachten van Channel Sailing zijn niet echt goed verzorgd en daardoor had ik de laatste maal dat ik voor hen schipperde een val gedaan van in de kuip naar de lager gelegen kajuit. Het antislip op de trappen was helemaal weg en dan zijn houten trappen spekglad...
Maar ik had het beloofd dus moest ik het doen. Het weerbericht voor donderdag was niet veel belovend, buien en een wind ZW van 6à7 Beaufort. De zeilstage was maar voor 1 man: Jan.
Na eerst wat uitleg over het plannen van een trip staken we toch van wal, boot klaar maken losgooien en de haven uit. Grootzeil gehesen met 2 reven rolgenua voor 1/3 open we waren klaar voor de zeiltocht. Nog maar aan het havenhoofd voelden we het al, gemiddelde golfslag van 1,5 tot 2m met af en toe putten van meer dan 2,5m. onze 34voeter Oceanis van Beneteau voelde zich als een vis in het water. Jan en ik ook, alles bood zich aan om een leuke maar hevige dag te worden. We lieten onze boot hoog aan de wind lopen, hij liet zich gezwind sturen. af en toe kwamen de golven zo hard aan dat het water over ons heen spoot, sorry zei Jan die roerganger was. geen probleem zei ik we moeten toch nat worden, straks zal het toch regenen...
De wind trok aan maar in plaats van buien kregen we zon. Mooi om zien, de kustlijn was de scheidingslijn tussen zonnig en bewolkt gebied. Boven water zon, boven land wolken en hier en daar buien. We zagen ze mooi aan ons voorbij trekken.
Bij het binnenlopen van de haven verschoot Jan zich een aap, net aan het havenhoofd had ik hem nog aangemaand niet te dicht bij de oever te komen door stroming en wind werd de boot naar binnen en naar de oever gezogen hij liep net niet uit het roer. Nu begreep hij mijn opmerking van net ervoor. Die stroming doet gekke dingen met onze notendop…
Tegen 17 uur lagen we weer in de box, bootje weer aangemeerd. Zowat 20 mijl gevaren, een 40 km toch. We hadden ook nog een volledig ankermaneuver uitgevoerd in de haven een volwaardige dag.
’s Anderendaags was het een totaal ander weer, 3Bt met buien. Direct alle reven eruit en op vol zeil stoomden we buiten. Nu was het een vlakke zee, ideaal om wat oefeningen te doen: Man over boord, gijpen, overstag gaan, vlinderen, bijliggen we deden het allemaal. Het maneuver man over boord konden we in de praktijk oefenen op zo’n 100m zagen we plots een stootwil drijven. Waarschijnlijk de voorbije dagen los geraakt van een zeiljacht in het zware weer. Bij de derde poging ging het perfect, Jan had de instructie volledig door.
Ook die dag deden we een kleine 20 mijl voor we onze Oceanis aan de lijn legden, nog eens met de spuit erop om het zoutbad weg te vegen en de stage zat erop. Moe maar tevreden naar huis, ook Jan had ervan genoten dus een geslaagde tweedaagse…