Afrikaanse kunst! - Van verkopen…

Op donderdag 22 oktober ’15 zijn we nog eens naar de promenade gewandeld. Tjoeleke wilde nog eens oefenen, ik had zin in een lekkere “espeto” , op houtvuur gegrilde sardientjes. Twee doelen samen verwezenlijkbaar. Wij dus weg. Het eerste restaurantje op het strand dat we tegenkwamen trok onze aandacht, schaduw en een zeebriesje  creëerden de ideale omgeving. Met een caña en een spuitwatertje (Christientje) verorberden we onze sardientjes…

Zoals gewoonlijk als je zit te eten, kwam er weer een Senegalees zijn waren aanprijzen. Christine sprak de man aan, dat doet ze gewoonlijk. Daar ze Senegal kent uit één van haar reizen gaat ze dan in gesprek met de man.  Meestal kruip ik dan wat weg. Die jongens denken dan een koper te hebben voor hun waar en zijn niet meer weg te krijgen. Ook deze keer was het prijs, de man had een moto, volledig van hout gemaakt. Iets gelijkaardig als deze die we vorig jaar kochten ook in Rincon De La Victoria. Hij had mooie beeldjes mee, ook een koppel echte “Masai ” beelden.

Tjoeleke sprak tegen mij het woord giraf uit, ze had ooit eens tegen Elisa van Dominique (van Lieve) gezegd dat ze een giraf zou meebrengen voor haar. De Senegalees blonk, hij haalde 2 giraffen uit zijn grote rugzak, giraf herhaalde hij, GIRAF? Christientje was verloren, de zwart glimmende diamanten ogen keken haar gebiedend aan GIRAF! Sprak hij…

Enkele uren laten kwam ik thuis met een giraf, Elisaatje zal blij zijn! hopen we…

Vijftig tinten grijs...

Men zegt dat iemand die aan zee woont minder aan zee wandelt dan degene die van ver moet komen. Dat geldt blijkbaar ook voor ons. We zijn nu pas voor het eerst naar het strand en de promenade getrokken, negen dagen na onze aankomst in Rincon de la Victoria. 

Christientje wilde zwemmen in zee, reden genoeg dus om te gaan.

Het weer was weer zalig, over land kleine wolken die verdampten boven de branding. Over zee een staalblauwe lucht. Een dubbel dozijn graden Celsius boven het vriespunt en een fijne zeebries maakten het beeld compleet.

Uiteindelijk is de zwembeurt er niet van gekomen, in plaats daarvan heeft mijn “First Lady” platte stenen gesprokkeld op het strand. Een nieuwe bezigheid van haar. Het liefst heeft ze de witte versie maar bij gebrek zijn andere tinten ook goed. Als ze maar plat zijn… zeg maar: “ 50 tinten grijs”.

Onderweg naar de Caminito Del Rey: de voorbereiding!

Op 27 oktober 2015 heeft Christientje ons ingeschreven om de Caminito Del Rey te lopen. "El Caminito del Rey" is een wereldberoemd wandelpad dat in het begin van vorige eeuw aangemaakt is langs ravijnen en bergkammen om werklui van stuwdammen toegang te verlenen tot hun werkplek. eind vorige eeuw was het een levensgevaarlijke tocht door de slechte staat van de weg, er zijn zelfs enkele doden gevallen en daarom werd jaren geleden de wandelweg gesloten om ze te herstellen. Sinds deze zomer is de weg weer open gesteld voor het publiek. Om de tocht te mogen lopen is reservatie verplicht. De wandeling is zo gegeerd door zoveel avonturiers en wandelaars dat men er erg snel bij moet zijn om een plaatsje te bemachtigen. Christine was zo bezeten door deze tocht dat ze haast dagelijks keek of er opnieuw kon gereserveerd worden. Van de eerste dag dat voor het volgende trimester kon gereserveerd worden heeft ze ons ingeschreven.

Omdat we vrij vroeg de wandeling moeten starten op 27 oktober zijn we vandaag met de scooter naar ginder gereden om de buurt te verkennen.

Van de gelegenheid hebben we gebruik gemaakt om (ook als oefening) in de omgeving te wandelen en de vallei te verkennen.

Op de heenweg genoten we reeds van een adembenemende schoonheid van meren en uitgemergelde rotsflanken. Het verschil in hardheid van de rotsformaties maakt dat er grote holen en uitgesleten rotsvoeten zijn tussen een mooie flora en het fluorescerend groene water.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik met een klein hartje vertrokken was. Christientje, mijn Tjoeleke, had bij de koop van de scooter gezworen: ”ik ga NOOIT met je mee op de scooter”. Het was dus even afwachten of ze het zou volhouden. Dat deed ze en met verve, we genoten van de rit vooral van het laatste deel van de tocht er naartoe...

Voorbereiding voor de wandeling van ons leven?

woensdag 14 oktober 2015, Het is zonnig en 25°C, de ideale omstandigheden om onze eerste wandeling naar beneden, naar de zee in te zetten. Christientje wil platte keien rapen voor ons tuinhuisje in Brugge en tijdelijk als ballast voor de parasol. Het strand is zo'n 500m hier vandaan maar wel 100 m lager, terugkomen is dus flink klimmen. We gaan richting Cala Del Moral, een deelgemeente van Rincon de la Victoria. We lopen door een oude spoorwegtunnel die nu deel uitmaakt van de promenade. De zee is wondermooi, het zicht subliem. 

Na een uur of twee zijn we weer thuis, vermoeid maar gelukkig. Zit onze eerste oefening voor de tocht naar de Caminito Del Rey erop? Het zicht vanuit de living maakt me rustig en gelukkig...

Mooie dag gehad!

Uit.

A place in the sun

Het is niet dat we niet geleefd hebben gedurende de blogvrije periode, Misschien hadden we net teveel rond het hoofd om te bloggen. Nu we weer in Andalusië zijn maak ik het voornemen regelmatig wat te bloggen om ons doen en laten wat weer te geven voor hen waar we ver weg van zijn...
Gisteren maandag 12 oktober 2015 zijn we aangekomen in ons huisje in Rincon de la Victoria. in een rustige straat die op de gps als Calle Verdial aangegeven staat is woning 15-1 het onze. Hier zijn we aangekomen na een tocht van 3 dagen. Vertrokken op vrijdag 9 oktober zowat tegen 13 uur sloten we de deur van ons huisje in Brugge om zuidwaarts te trekken. We rijden zonder tolwegen dus regelmatig mogen we genieten van het ronde punten syndroom van de Fransen. Onder het motto "Wat de Britten doen kunnen wij veel beter!", hebben ze op de simpelste kruispunten, ronde punten aangelegd. Soms zijn die zo stupide dat we erbij moesten lachen. Il sont fous ces Français! Op verschillende kruispunten had men gewoon in het midden van het kruispunt een witte bol geschilderd en in alle straten een bordje "Vous n' avez pas la priorité". Dit moest volstaan om een rond punt te verkrijgen. We hebben ook mooie streken gezien wat je niet ziet als je voorbij raast via de "péages" , de tolwegen door Frankrijk. Bij het tanken deden we ook regelmatig profijt, waar je op de tolwegen de maximum prijs betaalt vind je langs de route nationale regelmatig flink afgeprijsde tankplaatsen vooral bij grootwarenhuizen als Leclerc en Carrefour. Bij deze reis was de max prijs voor diesel in Frankrijk 1,219€ waar we gemiddeld rond de 1,089€ betaalden met een uitschieter van 0,973€. Ons camperke heeft gedurende deze reis een gemiddeld verbruik gehad van 8,8 l/100km op een trip van 2230,2 km. Daar hebben we 44u 02' voor gereden. De stops zijn hier dus niet bijgeteld. Mooi en rustig gereden dus op de teller lezen we dat we aan een gemiddelde van 66km/u reden.

de garnaaltocht met de Westerly club Nederland 2014

De Garnaaltocht 2014 van de Westerly club Nederland.

Enkele weken geleden krijg ik een mailtje van Wim Kortbeek of ik zin heb de garnaaltocht mee te varen met zijn boot, een Westerly Longbow, de Tearaway.
Natuurlijk wilde ik dat, we hadden al jaren geleden samen zeiltochten gedaan als opstappers en dat was steeds goed meegevallen. De website van de Westerly club Nederland (WCN) gaf me meer info.

Afspraak op woensdag 10 september 2014 tegen 19:30 bij Wim in Knokke-Heist. Goedgemutst vertrekken we naar Dinteloord, de huidige thuishaven van de Tearaway. Na enkele seizoenen in het noorden van Nederland zijn nu de Zeeuwse wateren aan de beurt om een verblijfplaats te geven aan de 33voeter.

Boot klaarmaken voor de tocht en in de kajuit alles in “nachttoestand” schakelen waren de laatste bezigheden die dag. Lekker pitten maar want morgen is het vroeg dag. De schipper plant het vertrek tegen 6:30. We spreken af om het ontbijt al varend te gebruiken dat spaart ons wat tijd. Bij de tochtplanning van Dinteloord naar Roompot bleek aan de Zeelandbrug het laagwater zich rond 11:30 te situeren. Een vroeg vertrek was dus gewenst om onder de brug te kunnen varen bij Colijnsplaat en niet via de doorsteek meer noordelijker met ophaalbrug.

Donderdag 11september 2014

Om 7:15 zijn we vertrokken, de sluis van Dintelsas staat open dus hier al geen oponthoud we kunnen het Volkerak opstomen richting krammersluis.

NNO, 2à 3 Bft dus “motorzeilen” en weinig oponthoud brengt ons vlot bij het Krammercomplex. We krijgen zelfs de tijd niet om aan te meren, de sluiswachter maant ons aan samen met een lichter de doorgang te maken wat we dankbaar ook doen. Opnieuw vlot verkeer.

Eens op de Oosterschelde krijgen we ook meer wind en aan een gezapige 5à 6 knopen loopt onze Westerly vlot de Zeelandbrug tegemoet. Om 11:40 zien we de brug boven en achter ons, met een hoogte van meer dan 15 meter boven het wateroppervlak is de doorsteek geen nagelbijtertje geworden.

Rond 14uur ligt ons bootje aangemeerd op plaats 305, ons aangewezen door de havenmeester. De wind was ondertussen fel opgestoken en we hadden en het laatste deel van de reis toch wel een 4à5 Bft met de stroming mee liepen we gemiddeld 7 à 8 knopen SOG (Speed Over Ground).

Na de Roompot te hebben verkend en een biertje zagen we de andere Westerly’s een voor een binnenlopen.

In eerste instantie zouden er maar 2 of 3 jachten de garnaaltocht maken maar vermoedelijk ook door de goede vooruitzichten was dat aantal gestegen tot 5 zeilboten.

Het lijstje hierbij, een uittreksel van de website van Windguru laat duidelijk de zomerse waarden zien.

We worden door Cor uitgenodigd om bij een drankje de komende reis te bespreken. Hier leer ik ook de andere deelnemers kennen. Een van die deelnemers is Tjerk, blijkbaar de voorzitter hoewel ik dat niet kon terug vinden op de website, vraagt me of ik het verslag wil maken over de tocht. Het is altijd leuk om eens een andere toon te horen over een evenement.

Met plezier ga ik op de vraag van De “Members Only” schipper in, zo kan ik me ook goed inleven in het clubgebeuren. Er wordt afgesproken tegen 7:30 de trossen los te gooien zodat we tegen 8:00 door de Roompotsluis kunnen varen.

Ondertussen is bij ons aan boord ook Koen, de zoon van Wim, aangemonsterd. Zo zal hij vanuit Roompot de tocht naar Blankenberge en terug over de Noorzee mee maken.

Vrijdag 12 september 2014

Rond 6:15 rukt het geratel van de wekker ons weg uit idyllische oorden en brengt ons terug in de Roompot-realiteit: opstaan, douchen en ontbijten zijn de verplichte daden om ons klaar te stomen voor een leuke zeildag. Bij het bekijken van de activiteiten rond de  andere zeiljachten leek Koen af te leiden dat we zeker niet om 7:30 de trossen zouden losgooien. Groot was zijn verwondering dat klokslag 7:30 Tjerk het goede voorbeeld gaf en zijn “Members Only” richting Neeltje Jans stuurde. Als uit het niet volgden ook … en … het voorbeeld zodat we pas als vierde de Roompot verlieten. Achterna gezeten door de Ginger die mede door een krachtige motor ons snel zijn poep liet zien.

Vlot door de Roompotsluis bij een 2à3 Bft NO met stroming mee gleden we tegen 5 kt SOG richting Domburg en Westkapelle.

Rond Domburg waren er al enkele jachten waar de bemanning het op de heupen kreeg omdat het zo traag vorderde. Met wat ik de dag ervoor had gehoord klonk me dat niet vreemd in de oren. Enkele schippers hadden er wat voor over om een lekkere koele pint te drinken op de “boulevard” van Blankenberge.  Deze intentie leek in het water te vallen door het gebrek aan wind. Wat wind niet verkon was wel mogelijk op motor dus spraken 3 van de 5 zeiljachten af de motor bij te zetten om de aankomst tijd te vervroegen.

De bemanning van de Tearaway (waaronder ook uw verslagschrijver) en ook de BOOT van Cor en Lia bleven zeilend doorgaan.

Op de Tearaway hadden we een snood plan, om niet als laatste binnen te lopen planden we onze tocht om onder de Rassen zandbank door te lopen. Daarbij kon de tocht met enkele mijlen verkort worden en waren we als kleinste jacht toch sneller bij de aankomst. We konden onze concurrent goed in het oog houden want hij liep boven de Rassen zandbank. De stippellijn op de kaart is onze track.

Om 14:38 liepen we door de havengeul. We hadden het ruim gehaald van de BOOT wat toch een goed gevoel geeft. We hadden nog ruim de tijd om de brandstoftank vol te gooien bij North Sea Boating zodat we de dag erna daar niet meer moesten aan denken.

De ontvangende jachtclub VNZ (Vlaamse Noordzee Zeilers) had voor ieder van ons een plaats voorzien. Opnieuw bleek Blankenberge een haven te zijn waar je aandachtig moet zijn. De haven is in de spuikom van Blankenberge gelegen zodat je rekening moet houden met flink wat stroming in de haven zeker bij springtij zoals vandaag. Een klein foutje of onachtzaamheid en je kan schade lijden. Er moest enkel voor de zeiljachten betaald worden, het maakte niet uit met hoeveel je op je jacht zit. Dat doen ze steeds als er in clubverband gevaren wordt.

Na het verwelkomen van onze partners Linda (Wim) en Christine (Daan) en de opstapper voor morgen met partner Wilfried en Arlette waren we kompleet om tegen 19 uur naar de Seagull te lopen voor het avondmaal.

Cees van de evenementen commissie gesteund door Winni stelden voor alle bestellingen samen te delen onder de deelnemers  (tot hij vond dat het genoeg was geweest): iedereen akkoord. Het werd een gezellige boel, allerlei leuke verhalen borrelden op tussen de smakelijke gerechten die vlot geserveerd werden. De 17 deelnemers werden getrakteerd op een “amuse geul”, voorgerecht, hoofdgerecht, en dessert. Tjerk bestelde geen dessert maar een “poes-kaffee” en dat was voor Cees het teken van het einde van de gezamenlijke ronde af te kondigen.

Er werd nog lang nagepraat over de tocht die op zaterdag zou plaats vinden. Door de moeilijke tijden qua stroming, tot 14u zouden we stroming tegen hebben werd voorgesteld om langs het “kanaal door Walcheren” te varen en een BBQ te organiseren op de Haringvreter. Dat is een eilandje op het Veerse Meer rechtover het kanaal.

7:30 vertrek Roompot

8:00 vlot door sluis roompot traag zeilen: 2-3bf

3 boten op motor 2 blijven zeilen.

Aankomst in Blankenberge 17u

Eten in de seagull om 19u

Kees en Minne van de evenementenverantwoordelijken stellen voor vanaf het begin tot op het ogenblik dat ze het genoeg achten alle kosten evenredig te delen onder alle deelnemers. Eind tegen ?? uur.

Zaterdag 13 september 2014

Terugtocht naar de haringvreter Veerse Meer voor een BBQ die Gerard ons aanbood. Speciale geschenkjes voor Kees & Minnie voor de organisatie van de garnaaltocht 2014. Ook werd er naar een antwoord gezocht voor een prangend probleem van Gerard: wie is de echte mevrouw Tjuerk

Zondag 14 september 2014

Vertrek rond 11u ? naar Dinteloord aankomst 19:30

Huiswaarts 21:30 na tapas maaltijd in Hotel-Restaurant Thuis!

Thuis rond middernacht

Een Woning Kopen in Spanje

S

inds eind november 2013 zijn we in actie om een eigendom te verwerven in Andalusië, Spanje. Omdat we regelmatig hoorden hoe kopers gefopt werden namen we een advocaat onder de arm om onze keuze aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Als je geen contacten hebt is ook het zoeken naar een goede advocaat niet simpel. Wij spreken onvoldoende Spaans om de contacten in het Spaans te voeren en er zijn weinig meertalige advocaten in Spanje. Van een Vlaming hadden we vernomen dat er in Torré Del Mar een grote groep Vlamingen woonden die er overwinterden. Daar zouden we zeker informatie kunnen inwinnen. Door mensen aan te spreken op een terras hoorden we al zeer snel dat er een Vlaming een restaurant uitbaatte: “La Brasserie” er kwamen regelmatig Vlamingen eten en wat bijpraten. Van de uitbater kregen we een adres van een advocaat die zeer goed werk had verricht voor een koppel die een B&B gestart waren in Andalusië. Wij hebben ook deze man aangesproken en vrij snel kwamen we tot een akkoord over de voorwaarden om ons te helpen bij de verwerving van een woning. Het is nu midden maart 2014 en nog steeds is de zaak niet rond. Dank zij onze advocaat zijn we zeker dat alles in orde zal zijn als de koop doorgaat. Tot nu toe hebben we nog geen Euro betaald, ook niet als voorschot omdat de verkoper dingen achterhoud of traag doorstuurt. Door de grondigheid van Eduardo Pérez van Marbellasolicitors zijn we zeker dat als het project doorgaat alle wolfijzers en schietgeweren zullen ontweken worden.

Het geeft een grote gemoedsrust te weten dat een degelijk onderzoek uitgevoerd wordt.

Hartelijk bedankt Eduardo voor de begeleiding!


woensdag 14 oktober 2015

Bij het lezen van enkele oude teksten van mijn blog zie ik opnieuw dit artikel. Nu zijn we anderhalf jaar verder, het project waarvan ik hierboven schrijf is uiteindelijk niet doorgegaan, dankzij de advocaat die ons de koop af heeft geraden omdat de verkoper niet correct handelde. Telkens als er een wijziging van de overeenkomst gevraagd werd door onze advocaat wijzigde de verkoper weer iets anders.

In het najaar van 2014 zijn we dan opnieuw aan onze zoektocht naar een huisje in de zon begonnen en vonden iets tof in Rincon de la Victoria.

Tweetaligheid In België

Gisteren was ik tijdens het “Twitteren” op een artikel gebotst van de krant  “La Libre Belgique”. Er was blijkbaar een probleem met de taal gesproken tussen politie en een automobilist. De automobilist moet naar ik begrijp nogal brutaal de politie gewezen hebben dat hij in het Frans wenste aangesproken te worden waarop de politie een grondige controle uitvoerde op papieren en voertuig.

Dat voorval gaf weer eens aan hoe Franstaligen over het Nederlands denken. Voor velen is het Nederlands geen officiële taal van België. Is het Nederlands een last eerder dan een hulp.

Zo herinnerde ik me opnieuw de tijd dat ik solliciteerde om een opleiding voor officier te volgen in het leger. 

Even het verhaal:

Mijn middelbare opleiding deed ik in de Technische school van de Luchtmacht te Safraanberg – Sint Truiden. Deze vierjarige opleiding was zowel voor Nederlands- als Franstaligen. Wij kwamen goed overeen met elkaar met dien verstande dat we met Franstaligen steeds Frans spraken, zij spraken immers geen Nederlands.

Bij het Examen voor officier, het examen A, waren ook die Franstalige collega’s aanwezig om deel te nemen. Resultaat van het examen: ik was niet weerhouden, gebuisd voor Frans! Mijn Franstalige vrienden werden wel toegelaten, ze waren geslaagd, ook voor Nederlands, ongelooflijk maar waar. 

Toegegeven, ik heb dat nooit volledig kunnen vergeten. Steeds vond ik dat oneerlijk en een bewijs dat Nederlandstaligen als tweederangsburgers gezien werden door de Francofone medeburger.

Ja, ik heb al wat ouderdom, dat de bevelen in het Frans gegeven werden was nog niet zo erg, ook niet het laconisch roepen “pour les Flamand la même chose”. Het verschil in waardering tussen mijn Frans en hun gebrek aan Nederlands kennis was dat des te meer.

Nu, uiteindelijk ben ik nog tevreden dat ik niet slaagde in het examen, dat gaf me de kans om de kansen te grijpen die ik greep en een geslaagde carrière uit te bouwen. Enkel denk ik er weer aan bij het lezen van artikels als in La Libre…

schipperen voor Channel Sailing met ALD automotive leasing

Schipperen voor Channel Sailing

Z

aterdag 28 september, Annemie van Channel Sailing had me gevraagd om vandaag te schipperen op de Musette, een Beneteau Oceanis 37 van 2010, het was een teambuildingsdag voor medewerkers van ALD-Luxemburg. Er waren 59 deelnemers die konden kiezen tussen verschillende activiteiten op of rond het water. Zo kon men kiezen om met een snelle RIB te varen alsook zeilen was een optie. 14 personen hadden voor een zeiltocht gekozen. Ze werden verdeeld in 2 groepen van 7 over 2 boten. De andere zeilboot was de Tyfoon, ook een 37 voeter Oceanis maar de schipper is ook de eigenaar dus deze boot is zeker in een betere staat, zowel qua zeilen als qua romp.

De bedoeling van de dag was ’s ochtends een kleine initiatie te geven over zeilen en behandelen van de boot en in de namiddag een kleine challenge, een race te organiseren tussen de 2 boten.

Bij de ochtend sessie waren 3 van de 7 opvarenden reeds goed zeeziek en voederden de vissen “volmondig”.

Daarom schoten er na het middageten in de Chalet Alberta van het RBSC slechts vier zeilers over. Samen met de schipper waren wij dus nog met 5. De andere boot was voltallig. De Tyfoonmatrozen waren zegezeker, ze zouden ons eens een lesje leren. Ook de schipper Frank daagde ons al uit vóór de start en zei dat we er niet moesten aan beginnen, we hadden toch geen kans. Ik beaamde zijn uitspraak, hij had toch de betere boot. Maar heimelijk wilde ik het toch proberen, ik laat me niet zomaar naar de slachtbank leiden.

Bij het buitenvaren mochten we de voorhaven niet uit, er stonden drie rode lichten op het oude havenhoofd, oorzaak was de uitvaart van een grote boot. De Tyfoon stond al met volledige zeilgarderobe, grootzeil en genua, volledig klaar om er vandoor te gaan. Wij hadden enkel grootzeil staan, de genua nog opgerold om beter te kunnen manoeuvreren  Hier zag ik onze kans, de tyfoon vloog van links naar rechts in de voorhaven op volle zeil. Ik droeg mijn crew op de snelheid en plaats zo te regelen dat we op het moment dat we groen zouden krijgen we zo dicht mogelijk bij het oude havenhoofd zouden zijn om zoveel mogelijk voorsprong te nemen. Door goed te kijken hoe de grote Autoboot uit de Vandammesluis vorderde konden we precies inschatten wanneer het groen zou worden en zo verliep het ook : we waren net bij het havenhoofd als er door de port control groen licht werd gegeven.

We ontrolden onze Genua en onze boot schoot weg, zeilen trimmen en de boot mooi op koers houden was de boodschap. De 4 Beaufort wind stuwde ons met 8 knopen en méér vooruit. De bemanning was zeer gemotiveerd de Tyfoon lag een heel eind achter. Toen wist ik het al: dit mochten we niet meer uit handen geven. Als we ons best deden kon de zelfs betere Tyfoon ons niet meer pakken. Bij onze ploeg was de stuurman zeer verbeten, hij volgde mijn raad en instructie zeer goed op en wilde zijn collega’s laten zien dat we het niet zomaar zouden afgeven. Hij stuurde onze boot perfect!

De Tyfoon liep ons wel een weinig in maar zeker niet genoeg om ons voorbij te lopen. Ze zaten met meer man, allemaal benen over boord om de boot zo recht mogelijk te varen, een voordeel door met meer aan boord te zijn.

Bij het ronden van de MOW3 meetpaal hadden we nog steeds een mooie voorsprong. Nu terug naar de haven, de finishlijn. Ook de Tyfoon ronde de paal mooi maar toen leken wij afstand te nemen, we liepen van hun weg…

Bij het bereiken van de finishlijn waren we dolblij, de underdog had het gehaald.  De snoevers van de Tyfoon hadden het moeten afleggen tegen ons.

Onze bemanning was moe maar o zo voldaan. Ze hadden het vuur voor het zeilen in mij gezien en ik had ze ook voor een stuk besmet. Ze waren door het dolle heen. Armzwaaiend lieten we de concurrentie zien dat we gewonnen hadden waarop de Tyfoon de steven keerde en terug in zee trok, ze gaven hun verlies toe en wilden zelfs niet tot de finish doorvaren…

De Vlaamse Havendag 2013

Zeebrugge Havendag 2013

Z

ondag 22 september 2013. Vroeg opstaan want we willen naar de havendag in Zeebrugge. Ik zou graag ook graag de Formule 1 race te Singapore volgen op Vier. We zien wel wanneer we terug thuis zijn…

Ciabatta ’s gebakken, ontbijten, douchen. De zondagse routine blijft bestaan! Tegen half tien vertrekken we richting zee.

We parkeren de auto bij de Westhinder Marina van Channel Sailing. Als schipper bij Channel Sailing kunnen we daar altijd binnen als we naar het toilet moeten.

De dag voordien hadden we al een lijst gemaakt van de bedrijven en diensten die we wilden bezoeken. Met de afgedrukte gids gaan we op stap. Eerste halte is de uitkijkpost van de haven. We dachten een hoge uitkijkpost te vinden maar het was heel wat minder, er stond een klassieke container met een trap. Je kon dus bovenop de container staan. Helaas zag je op die hoogte niet meer dan op de begane grond want er lagen 2 cruiseschepen aangemeerd. Op naar de volgende bezienswaardigheid : Het hoofdgebouw van de Van Damme sluis waar ook de verschillende havendiensten een onderkomen hadden. Graag zag ik de plaats waar de “port control” zat, de ploeg die alle verkeer in en rond de haven in de gaten houdt. Ze zorgen voor vlotte en veilige bewegingen van alle vaartuigen, groot en klein.  Aangekomen aan de toegangspoort van het MBZ-gebouw worden we door een wachter tegen gehouden. We moesten een groen armbandje hebben om binnen te mogen in het gebouw. Daar waren we niet mee akkoord. Op de infobrochure, die we gelukkig bij hadden stond duidelijk op dat de toegang gratis en vrij was. Aandringen hielp niet.  We werden niet binnengelaten. Het groene bandje moesten we halen bij de infobalie bij de visveiling!

We wisten dat er ook bussen rond reden en er kwam net een af. Hij nam ons mee naar de visveiling, het centrale punt van de havendag.

Daar gingen we direct naar de infobalie om ons bandje te vragen. We kregen te horen dat we geen bandje nodig hadden, we moesten gewoon met de bus naar het MBZ rijden en daar kon men het gebouw bezoeken.

De Havendag was dus zeer “professioneel” geregeld. De verschillende diensten gaven tegenstrijdige informatie. Wat we zelf doen, doen we beter (niet) dacht ik even.

Wij dus naar de bushalte waar we de eerste de beste bus namen. Blijkbaar zaten we op de pendeldienst die het westelijke deel van de haven bezocht. Het MBZ zat in de oostelijke toer. Daar moesten we een andere bus nemen. Goed we zitten toch op de bus, dus doen we eerst dit deel van de haven. P&O en PSA bezocht, en veel bijgeleerd over de containerbehandeling.

Bij de terugrit kon men uitstappen bij Artes en daar in een mand door een kraan 30m hoog getrokken worden en een 360° overzicht krijgen over de haven. Prachtig zicht, de kraan draaide langzaam helemaal rond en terug zodat je alles goed kon zien met uitleg door een ervaren medewerker van Artes.

Daarna kon je met een ponton van hetzelfde bedrijf een rondvaart in het dok meemaken: tof!

Het ponton bracht ons terug bij de visveiling. Het was ondertussen reeds 3 uur. De verzamelplaats was nu overvol, er stonden grote groepen te wachten om de bus te nemen. Er waren veel te weinig bussen om de verplaatsingen vlot te doen verlopen. Dan maar te voet naar de auto gaan en huiswaarts te rijden. Tjoeleke was ook al wat vermoeid van dat wandelen, we hadden er al wat kilometers op zitten.

Zonder het MBZ te zien zijn we dan maar terugereden.

Vettel heeft de formule 1 Singapore 2013 gewonnen! Prachtige prestatie.

vrijwilligerswerk

Vrijwilligerswerk

V

andaag heb ik mijn eerste dag vrijwilligerswerk er op zitten. Bijna een jaar terug stuurde ik een mail naar de directie van het psychiatrisch ziekenhuis Onze Lieve Vrouw om me aan te bieden als vrijwilliger. Nu pas kreeg ik antwoord. Samen met uitgebreide excuses, er was iets fout met de wijze van doorsturen van gegevens waardoor mijn voorstel niet bij de betreffende dienst was terecht gekomen, kreeg ik een uitnodiging om eens te komen praten.

Vorige week had ik een gesprek met Berlinde Clicteur de vrijwilligerscoördinator, ze zou mij opnieuw uitnodigen als ze een zicht had bij welke dienst ik zou kunnen helpen. Voorbije maandag 16 september moest Greet De Groote een rondleiding geven aan een groep van Femma (vroeger de KAV). Daar mocht ik mee de rondgang van de kliniek maken met de voorstelling van de verschillende diensten in de kliniek.

Daar is ook de afspraak gemaakt om vandaag donderdag 19 september ’13 mijn eerste interventie te verwezelijken. Met een groep van 12, 3 begeleiders en 9 patiënten, hebben we een stadsspel gedaan. Met een instructie blad moesten de patiënten een aantal vragen beantwoorden op verschillende plaatsen in de stad. Zo hebben we met de bus van het station naar de Kruispoort gereden, daar de kringloopwinkel bezocht, waar de patiënten de openingsuren moesten zoeken en de verschillende specialisaties van het kringloopcentrum.

Een van de patiënten was moeilijk te been en hij zat in een rolstoel. Om de last wat te verdelen heb ik ook geruime tijd de rolstoel geduwd. Hier kon ik vaststellen hoe slecht de voetpaden van de binnenstad Brugge er bij liggen: putten, grote voegen, palen en andere obstructies verhinderden vlot stappen. Bij elke oversteek van een straat was het kunst en vliegwerk om de rolstoel patiënt aan de overzijde te krijgen. Door het ontbreken van hellende vlakken was het telkens een gesleur van jewelste. Bedankt stad Brugge voor deze attracties, het is als een hindernissen parcours in het pretpark.

Nog verschillende punten met telkens een of meerdere opdrachten dienden vervuld te worden. Om tegen 17 uur terug in de kliniek aan te komen.

Moe maar tevreden van mijn eerste dag vrijwilligers werk ben ik naar huis gereden. Vanaf nu zal ik elke donderdag een halve dag iets gaan doen in het psychiatrisch ziekenhuis Onze Lieve Vrouw – Brugge. 

Sterren eetfestijn bij Schatteman - Hertsberge

Vandaag was het opnieuw een hoogdag voor ons, we hadden ons opnieuw ingeschreven op de sterren-restodays, dat is een dag waarop je voor een prijsje in een sterren restaurant kan gaan eten. De restaurants die geselecteerd worden moeten minstens 15 op 20 hebben bij de Gault-Milau gids of 1, 2 of 3 sterren hebben bij de Michelin gids. In West Vlaanderen waren er een vijftal restaurants waaruit we een keuze konden maken.  Daar was ook de Zeno bij die we vorig jaar zo leerden kennen. Nu ging onze keuze naar een restaurant waar we nog nooit van hoorden: Schatteman te Hertsberge. Om eerlijk te zijn, de naam sprak ons niet erg aan, veel liever horen we een naam die de geest doet dromen. Dat doet Schatteman dus niet!

Toen we ernaar toe reden vanuit Brugge zagen we reeds dat het kader waar het restaurant zich bevond uitzonderlijk mooi was, een bosrijk gebied verkaveld in dreven die na een lekker maal uitnodigden om te wandelen en zo invloed van spijs en drank te verdoezelen.

In het salon kregen we bij onze zuivere Chardonnay Champagne een overvloed aan amuse-gueules, zeker zo’n 5 verschillende smaak-knetterende niemendalletjes. Zonder grote tussenpauzen werden we bediend van kleine kunstwerkjes zowel culinair als qua uitzicht.

Het drie gangen menu hadden we nog uitgebreid door een gang met morieljes bij te nemen. Zowel Christine als ikzelf hebben ons dat niet beklaagd, elke gang was weer een wonder van verfijning in smaak en beeld. Dit was het moment dat Christine de vergelijking maakte met ons bezoek aan Hertog Jan, het driesterren restaurant in ons eigenste Brugge. De smaken hier waren voller, subtieler én verscheidener dan bij Gert De Mangeleer. Was de smaak van het driesterren restaurant al wat verweerd door de tijd? Wie zal het zeggen, in elk geval beleefden we een subliem moment, ook de afsluitende kaastafel en de versnaperingen bij de koffie waren telkens schitterend.

Van de Gault-Milau gids kregen ze een 15 op 20, van ons een zeer gemeende dank u voor de verwenmiddag…

Een korte wandeling in de omgeving verlengden nog even het geluksgevoel waarop we bevredigd huiswaarts keerden. Bedankt familie Schatteman!

Met de camper naar La Rochelle

Maandag15 april vertrekken we waarschijnlijk naar La Rochelle in Frankrijk. Onze eerste reis dit jaar. Eindelijk... De koude heeft ons te lang in haar greep gehouden. We werden er moedeloos van. Eerst zouden we in februari naar Spanje reizen maar door allerlei omstandigheden was het er niet van gekomen. Dan was er Hilde die een eigendom wilden verwerven en op mij rekenden om de technische staat van de appartementen te bekijken. Dan was er ook de paasvakantie waarbij we samen met onze kleinzoon een minicruise wilden doen van Amsterdam Nederland naar Newcastle UK.
Dat ligt nu achter ons en heerst er hier thuis een gezellige spanning om toch zo weinig mogelijk te vergeten op de reis. Het excel bestand met boodschappenlijst wordt geactualiseerd, de stapelbakkn gevuld. De reisweg nog eens bekeken en op zondagnamiddag wordt de camper geladen.
Op zaterdag haalden we de camper uit zijn winterslaap. Water tanken, gasflessen aankoppelen koelkast reinigen en inschakelen...
Eindelijk weer de vrijheid... we zijn er klaar voor!

Waar muziek toe in staat is...

Daarnet stootte ik per toeval op een filmpje over een jongen die stottert, tot hij moet zingen, dan loopt alles vlot. Mooi om zien hoe passie mensen over de drempel kan krijgen...

kijk mee!

Mini Cruise naar Newcastle UK

 Net terug van onze mini trip naar Newcastle in het Verenigd Koninkrijk, samen met onze kleinzoon Louis hebben Christine en ik 3 toffe dagen gehad. Ondanks mijn verkoudheid die wel wat de pret kwam storen hebben we ons rot geamuseerd.

Zondag waren we goed op tijd in Antwerpen bij Jonas, Kathleen en Liz om daar Louis op te halen. Na een lekkere koffie en de laatste afspraken vertrokken we spoorslags naar IJmuiden. Naar mijn gewoonte waren we goed op tijd in de haven. We hadden geluk met de parkeerplaats, net bij de ingang was een plaatsje vrij op de straat. Het was dichter dan moesten we op de parking van DFDS staan. Het was rond 15 u dat we toekwamen. De check-in konden we al doen maar de boarding kon pas vanaf 15:30. Op mijn voorstel om nog eens in de haven rond te lopen kwam er een negatief antwoord van Louis, laat ons al binnen gaan, en wachten op de boarding hij kon niet snel genoeg op de boot zitten. We waren dus bij de eersten aan boord. Snel naar onze “Commodore” hut op “floor 9”.

Na het uitpakken snel de boot gaan verkennen, het kon niet snel genoeg.

De boot vertrok rond 17:30 en om 18:15 zaten we al samen aan tafel in de 7 Sea's restaurant voor een buffet avondmaal te verorberen. Lekker eten, wisten we nog van vorige minicruise. Zeker vergeleken met het Steakhouse. Dat stijver maar niet lekkerder was...

Maandag kregen we een uitgebreid ontbijt buffet, in de prijs van de commodore hut inbegrepen, om snel daar na in Newcastle aan te meren. Na een trage incheck in “the UK” met de bus naar het centraal station in Newcastle. Vandaar te voet naar het Discovery museum. Tot 16 u hebben we daar de benen van onder ons lijf gelopen dat we blij waren terug naar de boot te kunnen. Om klokslag 17:30 vertrokken we terug richting Amsterdam, zo stond het aangegeven bij de Check-in. Heel wat sjieker dan IJmuiden natuurlijk...

Lekker eten, casino en speeltjes allerhande maakten de avond korter.

Dinsdagmorgen, Na een koninklijk ontbijt kwamen we heel wat vroeger aan dan voorzien, waarschijnlijk hadden we wind en stroming mee zodat we een 2 uur kortere reis hadden dan de voorspelde tijd.

Een vlotte terugreis liet ons Louis bij een tevreden moeder afzetten. Wegens mijn verkoudheid vonden we het toch raadzaam niet nog eens te gaan eten maar naar huis te rijden. Hilde & Bojan hadden ook een zware verkoudheid, annex griep in de aanbieding.

Moe maar tevreden kijken we op een geslaagde minitrip terug, Louis wilde reeds boeken voor de zomer... Toch nog even afwachten!

Mini cruise met onze kleinzoon, Louis.

Zondag vertrekken we met Louis op minicruise naar Newcastle in het Verenigd Koninkrijk. Zowel Louis als wijzelf hebben er echt zin in. Met de regelmaat van de klok krijgen we sms en mail toegestuurd met vragen hoe moet dat wanneer is dit of dat... Allemaal tekenen dat hij er echt naar uitkijkt. Nu al ben ik zeker dat we een leuke tijd tegemoet gaan, het relaas volgt later...